Είναι να μην το θυμηθούμε...

Κυριακή πρωί στην Πανεπιστημίου μεταξύ του Νομισματικού Μουσείου και του Αγίου Διονυσίου (της καθολικής εκκλησίας). Nobiscum Dominus, λοιπόν, και πάμε. Περπατάς και σου πιάνει την κουβέντα μια γιαγιά για τα θέματα των πανελλαδικών στην έκθεση (πόσο μούσι πρέπει να αφήσεις για να καταλάβουν ότι δεν πας σχολείο και ότι στην τσάντα έχεις άλλα πράγματα;). Καθώς προχωράς σου λέει για την πολιτική κατάσταση της χώρας, για την κυβέρνηση που θα κάνει (αν κάνει) ο ΣΥΡΙΖΑ και για τα παιδιά της (Ελληνίδα μάνα είναι στην τελική). Ο ένας γιος που πήγε στην Γερμανία και πλούτισε (μοιράζουν λεφτά τελικά εκεί, γιατί νόμιζα ότι δεν υπάρχει γη της επαγγελίας...;) και για τον άλλον που έμεινε στην Ελλάδα (μα τι ηλίθιος) και ζει μεροδούλι μεροφάι από την δουλειά του σε μία τράπεζα.

Ωραία και καλά όλα αυτά, αλλά που θέλω να καταλήξω. Κοιτάξτε. Είναι αλήθεια ότι τον τελευταίο καιρό (μνημόνιο vol.1 και μετά) έχουμε αρχίσει να ασχολούμαστε με την πολιτική ζωή της χώρας. Αυτό είναι αρκετά καλό ομολογουμένως. Το περίεργο είναι ότι έχουμε αρχίσει να ασχολούμαστε προσπαθώντας να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο. Και άντε να καλύψεις μία απόσταση 40 ετών σχεδόν από την Μεταπολίτευση και εξής.

Έχουμε γίνει υπερβολικοί. Λέμε, λέμε, λέμε και ουσιαστικά δεν ξέρουμε τι λέμε. Λέμε για να λέμε. Η πολιτική για την πολιτική. Έτσι απλά. Απλά θέλουμε να δείχνουμε ότι ξέρουμε γιατί μιλάμε, ότι έχουμε άποψη και ότι μπορούμε να ασκήσουμε πίεση. Ναι καλά.

Πού ήσουνα, γιαγιά, όταν οι offshore ξεπηδούσαν σαν μανιτάρια και η Ελλάδα είχε καταντήσει να μοιάζει με το στρουμφοχωριό; Όταν σου έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν αλλά είχαν ήδη συμφωνήσει ότι θα μπαίναμε στο ΔΝΤ; Όταν μετέφεραν τις ισοτιμίες (όταν είχαμε δραχμή. Δεν ξέρω αν υπάρχει πραγματική περίπτωση να επιστρέψουμε σ' αυτήν, γιατί δεν θα 'χουμε μόνο εμείς αλλά και η Ευρώπη χασούρα.) στα εξωτερικά δάνεια όπως μας βόλευαν; Όταν υπογράφονταν οι συμβάσεις των υποβρυχίων; Όταν, όταν, όταν....

Αλλά τώρα ξέρεις να λες ότι πρέπει να αλλάξει η κατάσταση και ότι πρέπει να σπάσει ο δικομματισμός και να ψηφίζεις κάτι εκτός των δύο μέχρι τώρα μεγάλων κομμάτων. Και να λες ότι σε νοιάζει για την νεολαία και τι θα απογίνει. Τώρα σε έπιασε, γιαγιά, ο πόνος; Τόσα χρόνια τι έκανες; Σε μιαν ανάσα θα τα χωρέσεις όλα;

Δεν ξέρω με τι κριτήρια ψηφίζει ο καθένας και να πω την αλήθεια δεν με πολυνοιάζει. Τις απόψεις μου τις έχω και τις έχω σκεφτεί καλά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να δεχτώ την λεγόμενη “ψήφο διαμαρτυρίας”. Τι είναι αυτό; Για να μην βγει ο ένας ψηφίζω τον άλλο; Και μετά μιλάω για αλλαγές; Για ποιες αλλαγές; Αυτές που τις δέχομαι συγκαταβατικά για να μην βγει εκείνος που δεν χωνεύω; Ούτε τα γυμανασιόπαιδα δεν ψηφίζουν έτσι. Και μετά να ευλογάω τα γένια μου ότι έκανα το χρέος μου στην πολιτική ζωή της χώρας; Σας παρακαλώ μην με κοροϊδεύετε. Με ενοχλεί αφάνταστα. Σίγουρα και υπάρχουν εκείνοι που ψήφισαν με θετική διάθεση γιατί συμφωνούσαν με τις θέσεις του κόμματος για το οποίο έριξαν το ψηφοδέλτιο. Δυστυχώς, όμως, δεν ξέρω πόσοι είναι και κάτι μου λέει ότι είναι η μειοψηφία.

Στο δια ταύτα: ο Έλληνας πολιτικοποιήθηκε. Του πήρε πολύ αλλά τα κατάφερε. Αλλά ακόμα δεν ξέφυγε από την σύγχυση της ψήφου για κυβέρνηση και της ψήφου της Eurovision (πάλι σαρώσαμε...). Το θέμα είναι να καταφέρει, λοιπόν, να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι. Μόνο ρε παιδιά, μην μας πάρει πάλι 40 χρόνια...

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες...;;;

Ναι μάλιστα. Κάναμε εκλογές βγήκαν όποιοι βγήκαν κλπ κλπ. Αλλαγές, αναδιαρθρώσεις, κυβερνητικοί σχηματισμοί κλπ κλπ. Βαρετά, βαρετά, βαρετά. Τι 'χες Γιάννη τι 'χα πάντα, που λένε και στο χωριό μου. Και μιας και το ανέφερα το χωριό μου, την Πέμπτη σε ένα από τα διπλανά χωριά έγινε ένας φόνος. Ένας 49χρονος πυροβόλησε και σκότωσε έναν 39χρονο μετανάστη που αποπειράθηκε να τον κλέψει.

Το Σάββατο ο 49χρονος οδηγήθηκε στον εισαγγελέα. Και καθώς έφτασε το αστυνομικό αυτοκίνητο έξω από τα δικαστήρια αρκετά άτομα, που ήταν εκεί, ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. “Ήρωας” και τα τοιαύτα. Επίσης διάβασα ότι, λέει, ο 49χρονος είχε υποστεί ζημιές τα τελευταία χρόνια γύρω στις 200.000 ευρώ λόγω των κλοπών.

Δεν ξέρω κατά πόσο αξίζει να ασχοληθώ γιατί φοβάμαι ότι γράφοντας για εκείνους που ζητωκραύγαζαν γίνομαι σαν κι εκείνους. Και πραγματικά δεν ξέρω και τι δεν θα θυσίαζα για να μην καταλήξω έτσι. ΡΕ ΕΙΣΑΣΤΕ ΚΑΛΑ; Έχει μείνει έστω και μία σταλιά μυαλό μέσα στο κεφάλι σας; Έχετε έστω και την παραμικρή αίσθηση της πραγματικότητας; Καταλαβαίνετε ότι ζητωκραυγάζατε για έναν άνθρωπο που εκτέλεσε εν ψυχρώ κάποιον που ναι μεν έκλεβε, αλλά ήταν άνθρωπος; ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Με μάνα, πατέρα, συγγενείς και οικογένεια.

Απ' ό,τι είδα στα σχόλια του κειμένου υπήρχαν άνθρωποι (τέλος πάντων ας είμαστε μεγαλόκαρδοι και ας τους αποκαλέσουμε έτσι) που καλούσαν σε συμπαράσταση, να μαζευτεί κόσμος για να ζητωκραυγάσει και πάλι για τον δολοφόνο. Γιατί αν το δούμε απρόσωπα, αυτός για τον οποίο κάποιοι (που για τα μέτρα μιας μικρής επαρχιακής πόλης είναι αρκετοί) είπαν “ήρωας” είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ. Επίσης, κάποιοι άλλοι αποθρασύνθηκαν εντελώς και μίλησαν για καταστροφή των τσιγγάνικων καταυλισμών, για αυτοδικία και για μερικά ακόμα που χαρακτηρίζονται πλήρως με την γνωστή λέξη από “μ-”.

Πρέπει στο σημείο αυτό να παραδεχτώ ότι η κατάσταση με την εγκληματικότητα στην ευρύτερη περιοχή έχει ξεφύγει αλλά αν είναι δυνατόν πια!!! Βγήκαν άνθρωποι να επευφημήσουν ένα φονιά; Αν στην θέση του αλλοδαπού ήταν ένας ντόπιος, ένας από αυτούς που το παίζουν αθώοι αλλά στην καλύτερη περίπτωση έχουν σκοτώσει τη μάνα τους, τότε τι θα έκαναν οι τυπάδες που ζητωκραύγαζαν; Τότε θα θυμούνταν ότι αυτός που έχασε, συγνώμη η σωστή διατύπωση είναι ΤΟΥ ΣΤΕΡΗΣΑΝ, την ζωή του ήταν άνθρωπος;

Αυτή είναι η κοινωνία μας κύριοι. Αυτό τον κόσμο δημιουργήσαμε (ή τουλάχιστον κάποιοι άλλοι φρόντισαν γι' αυτό) και αυτόν τον κόσμο βάλαμε στην βουλή χτες (ξέρετε τι εννοώ). Ας τον λουστούμε τώρα. Σπείραμε τους ανέμους, όπου να 'ναι έρχονται και οι θύελλες. Αν δεν έχουν έρθει ήδη. Αυτοί θα είναι οι ήρωες του αύριο. Αν, λοιπόν, έρθει αυτό το αύριο κάντε μου μόνο μία χάρη· βάλτε με από την άλλη πλευρά.