Μια τελευταία ευκαιρία ανθρωπιάς

Οι μισθοί και οι προσδοκίες εξαλείφονται. Η εθνική κυριαρχία  παραδίνεται. Η ελπίδα θάβεται, εκεί που πριν λίγα χρόνια φύτρωνε η αλαζονεία της νομιμοποιημένης απάτης (από πολίτες και πολιτικούς για να περάσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα), και εκεί που τώρα εξαπλώνεται και θερίζει η βία. Η βία των αγορών, των αστυνομικών, των κουκουλοφόρων ..

Και μέσα στο χάος, ακούγονται επιθανάτιες φωνές. Για αντίδραση ή για υποταγή. Για κάποια ναι ή όχι. Το ένα χειρότερο από το άλλο. Φωνές διλημματικές, που όμως μοιάζουν μεταξύ τους γιατί έχουν τον ίδιο ξερό και θλιβερό τόνο του θιγμένου «εγώ». Και έτσι, είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις που βρίσκεται το δίκιο..

Νιώθω αμήχανία μπροστά σε ένα πλήθος κλειστοφοβικό και ολοένα πιο εγωκεντρικό, που δεν μπορεί να πιστέψει πια πουθενά. Ούτε καν στον ίδιο τον Ανθρωπο, γιατί κατά βάθος τον απεχθάνεται. Γιατί ο διπλανός, «αυτός φταίει».. Όταν δεν έχεις κουράγιο να κοιταχτείς με τον εαυτό σου τα βάζεις με τους άλλους..

Ένα πλήθος που βλέπει μόνο στάχτες. Γύρω του και μέσα του. Ένα πλήθος που παλεύει αλλά είναι τυφλό. Γιατί έχει ξεχάσει τη δύναμη μιας γνήσιας επαναστατικής φλόγας, η οποία μπορεί να σου υποδείξει κάτι μικρό και συνάψα  «υψηλό», και γι αυτό ακριβώς να σε σπρώξει στη μάχη για αξιοπρεπή διαβίωση και κοινωνική συμβίωση.

Όχι, δε μιλώ για όπλα και μολότοφ. Αλλά για μια εσωτερική διεκδίκηση που θα σε κάνει να ανακτήσεις τουλάχιστον την Ανθρωπιά σου. Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στη δραχμή για να ξανασυναντήσουμε τη συμπαθητική εικόνα της παλιάς Ελλάδας, που είχε μάθει με τα λίγα, και σεβόμενη το "είναι" της προσπαθούσε να εξελιχθεί, δημιουργώντας. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από τώρα. Χρεοκοπήσαμε. Παντού. Ακόμα και στην καρδιά μας. Δε φταίμε εμείς, αλλά δε φταίνε μόνο οι άλλοι.

Σε ένα σαθρό έδαφος, λοιπόν, όπου όλα ισοπεδώνονται και οι ψυχές μένουν μετέωρες.. Σε μια εποχή, όπου όλα όσα λίγο-πολύ θεοποιήσαμε και βασιστήκαμε πάνω τους (χρήμα, πολιτικοί, θεσμοί, δυτικός πολιτισμός, συμπολίτες, εαυτός) μας προδίδουν, έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να επαναστατήσουμε απέναντι στη μεγαλύτερη ταπείνωση που απειλεί να μας εξαϋλώσει και να μας αλλοτριώσει ως ανθρώπινες υπάρξεις:

την ταπείνωση να πάψεις να σκέφτεσαι, να πάψεις να προσπαθείς, να πάψεις συγχωρείς, να πάψεις να ονειρεύεσαι. Την ταπείνωση να καταντάς ένα ζώο που υπομένει τόσα  αλλά ταυτόχρονα εχθρεύεται και ορέγεται εκδικήσεις.

Είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στην Ιστορία μας. Είναι μια μοναδική ευκαιρία για να επιβεβαιώσουμε το ευγενές μεγαλείο του ανθρώπινου είδους. Είναι στο χέρι μας να προχωρήσουμε, κοιτάζοντας μέσα μας.